Nie ma dwóch takich samych terapii
Nie lubię zbyt dużo mówić o „metodach”, ponieważ sugeruje to, że pracuję tak samo ze wszystkimi, a tak nie jest. Każde wsparcie dostosowane jest do osobowości, problemu i Twoich możliwości.
Człowiek jako całość
Zdecydowałam się w mojej pracy na wybór podejścia integratywnego, ponieważ łączy kilka modalności, które mają te same koncepcje człowieka, psychiki i dobrego samopoczucia i spełniają również moje osobiste wartości:
Kluczowe znaczenie w psychoterapii integratywnej ma koncepcja relacji interpersonalnej i kontaktowo-terapeutycznej; kwestionowanie, harmonizacja i zaangażowanie to metody psychoterapii opartej na relacjach i zorientowanej na kontakt.
Psychoterapia integratywna rozpatruje człowieka w sposób holistyczny, we wszystkich wymiarach: fizycznym, emocjonalnym, umysłowym, społecznym, energetycznym i duchowym.
Teoretyczne podstawy psychoterapii integratywnej obejmują pojęcia stanów ego, przeniesienia, systemu scenariuszy, a także znaczenia relacji międzyludzkich.
To słowo ma tu dwa znaczenia
Na poziomie teorii
Pierwszy wymiar dotyczy integracji na poziomie teorii, z włączeniem w spójną całość różnych metod, podejść czy nurtów psychoterapii.
W mojej pracy łączę podejścia: poznawczo-behawioralne, humanistyczno-egzystencjalne, psychodynamiczne, systemowe, analizę bioenergetyczną, analizę transakcyjną i psychoterapię ericksonowską.
Na poziomie osobowości
Drugi wymiar dotyczy integracji osobowości. Jej celem terapeutycznym jest umożliwienie osobie odtworzenia sensownego i spójnego doświadczenia swoich przeżyć – emocji, doznań, zachowań, sposobów myślenia, fantazji i stylów relacyjnych.
Chodzi o ponowne zjednoczenie, zebranie naszych rozproszonych, podzielonych części w spójną całość, która zmierza w kierunku Życia; o znalezienie zdolności do działania w służbie Życia, odnalezienie naszej prawdziwej Jaźni, naszej głębokiej natury i stopniowe rezygnowanie z zachowań i przekonań, które utrzymują nas jedynie w trybie „przetrwania”.
Integracja osobowości oznacza nadanie sensu i spójności własnej historii, rozwijanie swojej autonomii i podchodzenie do relacji z większą elastycznością i płynnością.
Kontakt
Jedną z głównych przesłanek psychoterapii integratywnej jest to, że kontakt jest najwcześniejszym motywującym doświadczeniem ludzkiego zachowania.
Wewnętrzny i zewnętrzny
Kontakt jest jednocześnie wewnętrzny i zewnętrzny: obejmuje pełną świadomość doznań, uczuć, potrzeb, aktywności sensomotorycznej, myśli i wspomnień, które pojawiają się w nas oraz przejście w kierunku pełnej świadomości zdarzeń zewnętrznych, aby dostrzegać je takimi, jakie są rejestrowane przez każde z naszych sensomotorycznych narządów.
Dzięki pełnemu kontaktowi wewnętrznemu i zewnętrznemu doświadczenia są integrowane w sposób ciągły. Do tego stopnia, że kiedy angażujemy się w pełny kontakt, potrzeby pojawią się, będą odczuwane i realizowane w odniesieniu do środowiska, w organicznie zdrowy sposób.
Między dwojgiem ludzi
Kontakt dotyczy również jakości transakcji wymienianych między dwojgiem ludzi: pełnej świadomości własnej jaźni i drugiej osoby, otwarcia się na wrażliwe spotkanie z drugą osobą i budowania na kontakcie motywacji do nawiązywania i utrzymania zdrowych relacji.
Dlatego tak ważna jest relacja, która tworzy się między nami – to w niej zaczyna się zmiana.
Przeszłości nie da się wymazać. Można ją włączyć w swoje życie.
Całkowite uzdrowienie naszych ran, naprawienie przeszłości to utopia, jednak możliwe jest włączenie naszych przeżyć do naszych dzisiejszych doświadczeń, aby stworzyć spójną całość, która ma dla nas sens i pozwoli nam na podchodzenie do naszych relacji w teraźniejszości (z innymi i ze sobą) z większą elastycznością, płynnością i otwartością.
Tak jak w japońskiej sztuce kintsugi, w której pęknięcia naczynia wypełnia się złotem – to, co pękło, może stać się częścią Twojej siły.
Chcesz sprawdzić, czy to dla Ciebie?
Na pierwszym spotkaniu możesz zadać mi pytania o terapię.
Umów pierwszą rozmowę
Ewa Khantouche psychoterapia integratywn